Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera


Wielka ławka z Siekierek

 

Czas czytania: ~3 min


sXQpGiavXv6d6w5KPHqUx1Qd2uazCh28A02NI3HqZrGoKRLwgDbIcY5g3wWK_siekierki4.jpg
Od 16 lutego do 8 marca w warszawskim klubie InfoQultura przy pl. Konstytucji można oglądać dwie „siekierkowskie” wystawy. Pierwsza to „Korzenie Siekierek. Historia pisana losami rodzin" prezentująca malarstwo Anny Emelianowej i Aleksandry Iwanowej. Druga – „Siekieraut – Moje miejsce - moja przestrzeń. Projekt pedagoga ulicy" jest dokumentacją kilkumiesięcznej pracy dzieci z Klubu Zielone Wzgórze, które zmieniały najbliższą im przestrzeń miejską. Owocem tego przedsięwzięcia była słynna już WIEEELKA ŁAWKA, która 7 listopada 2008 r. stanęła na Siekierkach. Warsztaty „Moje miejsce – moja przestrzeń” zaczęły się w październiku 2007 r. Prowadzili je architekci z grupy projektowej Plus48 (Agata Filipek, Karol Szparkowski, Kamil Miklaszewski), Magdalena Penczonek – instruktorka z Domu Kultury Dorożkarnia, przy którym działa klub Zielone Wzgórze, pedagog ulicy Aleksandra Antolak i fotograf Piotr Podlewski. Najpierw dzieci zaopatrzone w aparaty fotograficzne wędrowały po osiedlu, przygotowując niezbędną dokumentację okolicy. Następnym ich zadaniem było zaprojektowanie elementów małej architektury dla Siekierek – ławek, stojaków na rowery, huśtawek, które mogłyby uatrakcyjnić i ożywić okolice Dorożkarni. Powstały szkice, plansze i makiety, które wiosną 2008 r. zaprezentowano mieszkańcom osiedla. W trakcie wernisażu w drodze głosowania wybrali oni projekt, który najbardziej im się spodobał i który chcieliby widzieć w swoim najbliższym otoczeniu. Spośród niezwykle ciekawych i intrygująco brzmiących propozycji, takich jak Bujanie w obłokach, Rurociąg, Strażnik rowerów, W krainie wielkoludów, 360 stopni, W sieci pająka, wytypowano projekt WIEEELKIEJ ŁAWKI Julii Piskorz. Jak sama wyjaśniła, jest to przeskalowana wersja ławki, na której każdy może poczuć się jak dziecko i swobodnie „pomachać sobie nogami nad ziemią”. Oprócz sporych rozmiarów, wzrok przyciąga również jej intensywnie czerwony kolor. Po kilku miesiącach, 7 listopada 2008 r., zrealizowany projekt stanął na terenie klasztoru O.O. Pijarów, w pobliżu stawów, na trasie ścieżki rowerowej na Siekierkach. Ale realizacja ławki nie oznacza końca przedsięwzięcia. Była ona elementem procesu, jakim jest „oswajanie” przestrzeni publicznej, budowanie tożsamości miejsca i wytwarzanie więzi mieszkańców Siekierek z ich najbliższym otoczeniem. Bezpośredni wpływ na kształt przestrzeni publicznej sprawia, że ludzie czują się za nią odpowiedzialni, przestaje być dla nich anonimowa, obca, „niczyja”. Akcje, takie jak „Moje miasto – moja przestrzeń” są więc najlepszym sposobem na skuteczne ożywienie i rewitalizację zaniedbanych fragmentów miasta i zachęcenie do korzystania z nich. Przestrzeń publiczna osiąga pełnię swojego znaczenia – tworzy ją społeczność, a korzystają wszyscy, którzy mają na to ochotę. Ważne jest, że do udziału w projekcie zaangażowano dzieci. Dzięki temu miały okazję lepiej poznać i zrozumieć swoje otoczenie, i, co najważniejsze, miały swój udział w jego kształtowaniu. Warsztaty, poprzez zabawę, rozwijały również wyobraźnię, stawiały przez dzieciakami nowe wyzwania, prowokując je do twórczego, ale też logicznego i konsekwentnego myślenia. Siekieraut trwa. Teraz autorzy będą się przyglądać, jak ławka oddziałuje na otoczenie i jakie wywołuje reakcje – czy uda się skłonić rowerzystów do zatrzymania się i chwili odpoczynku, podczas której, rozglądając się po okolicy, zauważą znajdujące się w pobliżu jeziorko? Czy ławka, będąca owocem pracy dzieci i wybrana przez mieszkańców Siekierek, uniknie zniszczenia przez wandali? Wprawdzie pierwsza próba jej zdewastowania miała miejsce dość szybko, ale równie szybko skruszeni sprawcy przyznali się do winy.
3cX5sO040rtvWpdURJnTGSfiROsC93vyEL2wC0JH3bEymumAy1XzGHYuI3Ck_siekierki2.jpg
apD98pxM907NT4ZduBh3QnmQSs6Gq5r5Xihr4gxcMBhQQkvsz92ZzPjtuSmv_siekierki.jpg
B7g0ULSTSYvw0yW8xMAlOE49RgOaJJwHrK159uhJrvbIhYeHl1rJB1aXw5Co_siekierki3.jpg

Podepnij swój artykuł

tagi

Dom jednorodzinny JRV2 z drewna i betonu ze studia de.materia
Dom jednorodzinny JRV2 z drewna i betonu ze studia de.materia

Projekt architektoniczny tego domu jednorodzinnego zdeterminowało jego położenie: na stoku skarpy, n ...

Budynek jako pomnik
Budynek jako pomnik

Budynek – pomnik, miejsce pamięci połączone z dziełem architektonicznym – to pomysł, który nie jest ...

Mies van der Rohe Award: polskie nominacje
Mies van der Rohe Award: polskie nominacje

EU Prize for Contemporary Architecture - Mies van der Rohe Award – to najważniejsza nagroda architek ...

KOMENTARZE
Komentarze
Brak komentarzy
Zaloguj się, aby dodać komentarz

Nie przegap okazji!!!

zapisz się do naszego newslettera