"Wiata" przez Zamkiem. Jak sprawdził się pawilon przed Zamkiem Cesarskim w Poznaniu?

Kiedy w 2019 roku wyłoniono zwycięską koncepcję zagospodarowania przedpola Zamku Cesarskiego w Poznaniu, opinia publiczna oszalała. Oceny wahały się od zachwytu nad miejską rewolucją po oskarżenia o szpecenie zabytku kubiczną wiatą. Dzisiaj realizacja zyskała wyróżnienie w konkursie NAWW, a opinie mieszkańców są dużo bardziej wyważone. Co to mówi o architekturze i projektowaniu ?

Na projekt tego przedsięwzięcia w 2019 roku rozpisany był konkurs. Pierwszą nagrodę otrzymała wówczas koncepcja pracowni Aleksander Wadas Studio z Warszawy, o której wówczas jurorzy konkursu pisali: „Pawilon z częścią gastronomiczną i zapleczem socjalnym, wychodzący z aktywnością zamkową na zewnątrz z wyświetlanymi na ledowym ekranie z informacjami o wydarzeniach w Zamku, tworzy strefę zewnętrzną projektowanego założenia. Masywny dach pawilonu nawiązuje do architektury Zamku a domknięty plac pomiędzy Zamkiem i pawilonem, podzielono czytelnie na strefy wypoczynku i reprezentacyjną. Projekt daje dużo możliwości aranżacji przestrzeni placu, w centralnej części umieszczono dysze chłodzące oraz płytkie lustro wody wykorzystywane latem dla ochłody lub zimą jako lodowisko”.

Dziedziniec od strony ulicy Św. Marcin jest swoistym łącznikiem między Centrum Kultury Zamek a miastem, a jednocześnie ogólnodostępna przestrzenią publiczną w ruchliwym miejscu centrum Poznania. Przez wiele lat utwardzony plac był wykorzystywany jako parking, przemiana miała więc na celu także oddanie tej cennej przestrzeni pieszym, mieszkańcom, turystom, gościom CK Zamek. „Dobrze zaprojektowana przestrzeń, ukształtowana z szacunkiem dla historycznego kontekstu i ze zrozumieniem dla współczesnych potrzeb, pozwala na bliskie doświadczanie zabytkowej architektury Zamku i, szerzej, Dzielnicy Cesarskiej” – opisują tę realizację jej inwestorzy.

Od martwego parkingu do tętniącego życiem salonu miejskiego

Przekształcenie placu w Otwarty Dziedziniec diametralnie zmieniło nawyki użytkowników. Przestrzeń zyskała elastyczny charakter, łączący codzienną aktywność mieszkańców z bogatą ofertą kulturalną Centrum Kultury Zamek. Centralna część placu została zaprojektowana jako strefa dynamiczna – latem chłodzi płytkim lustrem wody oraz orzeźwiającymi dyszami mgiełki, a zimą zamienia się w miejskie lodowisko. Zintegrowany z założeniem pawilon kawiarniany dopełnia układ, zapewniając całoroczne zaplecze gastronomiczne i społeczne.

Plac przestał być jedynie tłem dla sporadycznych wydarzeń masowych, stając się samowystarczalną, wielofunkcyjną platformą spotkań, w której wydarzenia artystyczne mieszają się z poranną kawą i chwilą wytchnienia w cieniu zieleni.

Masywny dach, szklana przezierność i gra gabarytów

To właśnie forma architektoniczna nowego pawilonu budziła najwięcej obaw i prowokowała zarzuty o przysłanianie historycznej elewacji. Architekci zastosowali jednak przemyślaną mieszankę masy i przezierności. Masywny, wyrazisty dach pawilonu nawiązuje materiałowo i formalnie do ciężkiej architektury Zamku, podczas gdy w pełni przeszklone ściany zapewniają swobodne otwarcia widokowe z poziomu ulicy na neoromański gmach.

Dopełnieniem całości są autorskie meble miejskie – ciężkie, rzeźbiarskie ławy z zielonkawego lastryko wchodzą w dojrzały dialog z kamiennymi murami, a towarzyszące im lekkie, mobilne krzesła wprowadzają swobodę i dynamikę. Wbrew wczesnym obawom, proporcje niewielkiego budynku nie zdominowały majestatycznej bryły, lecz nadały jej kameralny, ludzki wymiar.

Ekologiczna precyzja i retencyjna inżynieria

Za wizualną lekkością i zielonym charakterem placu stoi zaawansowana inżynieria krajobrazu i rozwiązania ekologiczne. Projekt objął wprowadzenie blisko siedmiuset metrów kwadratowych powierzchni biologicznie czynnej z nowymi nasadzeniami drzew, krzewów i pnączy.

Pawilon zyskał ekologiczny zielony dach, a pod nawierzchnią zmodernizowanego dziedzińca ukryto komorę techniczną oraz nowoczesne systemy retencji wód opadowych. Deszczówka wykorzystywana jest do pielęgnacji roślinności oraz zasilania układów wodnych. Całość dopełniają dyskretne, energooszczędne iluminacje podkreślające zieleń i detal architektoniczny bez zakłócania zabytkowej iluminacji samego Zamku.

Doświadczenie Otwartego Dziedzińca dowodzi, że współczesny język architektury i zaawansowana technologia nie tylko nie niszczą historycznego ducha miejsca, ale są w stanie tchnąć w niego zupełnie nowe, wartościowe życie. Może jednak teoria nawarstwień - miasto powinno być świadectwem różnych stylów i szczerych wypowiedzi oddajacych ducha epoki - coś w sobie ma :)

Nie przegap okazji!!!

zapisz się do naszego newslettera