Galeria Realizacja projektu nowoczesnej stodoly w Tulcach pod Poznaniem

Niekorzystne usytuowanie działki względem stron świata stało się jednym z najważniejszych uwarunkowań projektu domu w podpoznańskich Tulcach. Południowa część parceli, od której znajduje się wjazd, oraz północna strona zlokalizowana od strony ogrodu wymagały odmiennego podejścia do organizacji budynku i jego otwarcia na przestrzeń zewnętrzną.

Opracowany w autorskiej pracowni architektonicznej STUDIO KONDE, prowadzonej przez architekta domów z Poznania - Konrada Idaszewskiego indywidualny projekt domu przyjął wydłużoną formę, która pozwoliła uporządkować układ parceli i wykreować po zachodniej stronie budynku prywatną strefę ogrodową. W jej kierunku skierowano główne przeszklenia oraz przestrzeń dzienną, wykorzystując zachodnią ekspozycję jako istotny element kompozycji domu.

Układ domu wynikający z orientacji działki względem stron świata
Wydłużenie budynku pozwoliło nie tylko dostosować jego usytuowanie do warunków parceli, ale również świadomie podzielić przestrzeń wokół domu. Od strony wjazdu zlokalizowano bardziej zamkniętą część zabudowy, natomiast boczna część działki została przeznaczona na ogród zapewniający prywatność mieszkańcom.

Tak ukształtowany układ stworzył możliwość skierowania strefy dziennej i przeszkleń na zachód. Salon, taras oraz ogród tworzą powiązaną ze sobą przestrzeń, w której popołudniowe światło staje się jednym z elementów kształtujących atmosferę wnętrza. Architektura została więc podporządkowana nie tylko proporcjom działki, lecz także sposobowi korzystania z jej poszczególnych fragmentów.

Archetyp nowoczesnej stodoły w horyzontalnej ramie
Sylweta domu odwołuje się do archetypicznej formy stodoły z dwuspadowym dachem. Charakterystyczną geometrię przekształcono jednak poprzez wprowadzenie niskiej, horyzontalnej części parterowej, która wysuwa się przed główną bryłę i nadaje całemu założeniu bardziej współczesne proporcje.

Zestawienie dwóch porządków — pionowej sylwety dachu oraz rozciągniętej poziomo podstawy — buduje kompozycję opartą na kontraście skali i kierunków. Parterowa rama porządkuje jednocześnie strefę wejściową oraz część ogrodową, a jej wysunięcie tworzy podcień osłaniający taras. Archetypiczna forma domu zostaje w ten sposób uzupełniona o element charakterystyczny dla modernistycznego sposobu kształtowania przestrzeni.

Dom otwarty na zachodni ogród
Zachodnia część działki stała się najważniejszym miejscem kontaktu domu z otoczeniem. Szerokie przeszklenia strefy dziennej kierują widok w stronę ogrodu, podczas gdy taras został częściowo ukryty pod horyzontalnym zadaszeniem. Powstała przestrzeń pośrednia pozwala korzystać z ogrodu niezależnie od warunków pogodowych, zachowując bezpośredni kontakt z wnętrzem.

Podcień ma przy tym znaczenie nie tylko użytkowe. Jego głębokość podkreśla poziomy charakter parteru i tworzy czytelne przejście pomiędzy zamkniętą bryłą a otwartą przestrzenią ogrodu. Wraz z dużymi przeszkleniami sprawia, że granica pomiędzy strefą dzienną a tarasem staje się mniej jednoznaczna.

Dwie strony tej samej architektury
Dom otrzymał odmiennie kształtowane elewacje zależnie od ich położenia i funkcji. Od strony wjazdu dominują pełniejsze płaszczyzny, garaż oraz ograniczone otwarcia. Elewacja ta zachowuje bardziej formalny charakter i odpowiada za pierwszy kontakt budynku z przestrzenią ulicy.

Po przeciwnej stronie kompozycja staje się bardziej otwarta. Duże przeszklenia, taras oraz podcień kierują uwagę w stronę prywatnego ogrodu. Różnica pomiędzy obiema elewacjami nie wynika więc z odmiennego języka architektonicznego, lecz ze sposobu, w jaki każda z nich odpowiada na swoje otoczenie. Budynek od strony publicznej pozostaje bardziej powściągliwy, podczas gdy jego zachodnia fasada koncentruje się na relacji z ogrodem.

Biel, grafit i naturalne drewno
Materiałową kompozycję domu oparto na ograniczonej palecie. Jasny tynk tworzy podstawę parterowej części budynku, zestawioną z grafitowym pokryciem dwuspadowego dachu. Uzupełnieniem obu powierzchni są drewniane okładziny, pojawiające się w wybranych fragmentach elewacji oraz w obrębie strefy tarasowej.

Naturalne drewno wprowadza do geometrycznej kompozycji dodatkową fakturę i cieplejszy akcent. Jego pionowy rytm kontrastuje z długimi, poziomymi liniami parteru, tarasu i przeszklenia. Materiały zostały ograniczone do kilku podstawowych elementów, które pozwalają zachować czytelność bryły i podkreślić jej dwuwarstwową konstrukcję.
 

Nowoczesna stodoła podporządkowana miejscu
Dom w Tulcach wykorzystuje formę nowoczesnej stodoły jako punkt wyjścia do rozwiązania konkretnych problemów związanych z działką. Wydłużona bryła pozwoliła wykreować zachodni ogród i skierować główne otwarcia domu w jego stronę, podczas gdy horyzontalna rama parteru nadała tradycyjnej sylwecie współczesne proporcje.

Projekt nowoczesnej stodoły w Tulcach łączy więc archetypiczną formę dwuspadowego domu z indywidualnym sposobem organizacji działki. Ostateczny charakter założenia wynika z relacji pomiędzy orientacją, funkcją, światłem i przestrzenią ogrodu, a nie z zastosowania jednego określonego stylu.

Informacje o projekcie:
Autorzy:
STUDIO KONDE | Konrad Idaszewski Architekt
Zdjęcia: Konrad Idaszewski
Lokalizacja: Tulce, Poznań
Realizacja: 2020 r.