Skromny, wiejski dom weekendowy

Tradycyjny lubuski ganek, cokół z polnego kamienia i niespełna 70 metrów kwadratowych przemyślanej przestrzeni. Kameralny dom weekendowy projektu MOOI Architekci nie nadaje się do tego, żeby stać w każdym, dowolnym miejscu. Jego architektura wyrasta z odczytania tego, co w lokalnej tradycji było naturalne, funkcjonalne i ponadczasowe. To jest nowoczesne budowane ?i

Samotność z widokiem na Karkonosze

Projekt powstał na leśnej skarpie nieopodal Zielonej Góry, w miejscu pozbawionym bliskiego sąsiedztwa i miejskiego zgiełku. To właśnie unikalny teren wyznaczył kierunek myślenia nad całą koncepcją. Działka otoczona lasem oferuje wyjątkowo daleką perspektywę widokową, przy odpowiedniej przejrzystości powietrza pozwalając dostrzec nawet Śnieżkę. Inwestorzy i rodzina z trójką dzieci szukali miejsca, by zwolnić tempo i uciec od codzienności. Zamiast rozbudowanej rezydencji postanowili stworzyć niewielki azyl, który czerpie siłę z otaczającego krajobrazu. Budynek nie próbuje dominować nad otoczeniem ani budować odrębnej tożsamości w oderwaniu od miejsca, lecz naturalnie wpisuje się w leśny mikroklimat województwa lubuskiego.

Przeobrażenie lokalnego archetypu

Punktem wyjścia projektowania była tradycyjna zabudowa wiejska w regionie. Architekci jednak zrezygnowali z dosłownego kopiowania historycznych wzorców, wybierając drogę twórczej interpretacji. Prosta bryła zwieńczona dwuspadowym dachem oraz niewielka skala domu bezpośrednio nawiązują do dawnych wiejskich domostw, unikając przy tym sztucznej rekonstrukcji. Najbardziej wyrazistym akcentem elewacji pozostaje drewniany ganek. W tradycji ludowej pełnił on rolę czysto użytkową, chroniąc przed opadami i oddzielając strefę zewnętrzną od strefy mieszkalnej. Tutaj zyskał nową rolę - zachował funkcję bufora i stanowi współczesny znak rozpoznawczy całej kompozycji.

Przestrzeń rozszerzona o horyzont

Niewielka powierzchnia domu wymusiła maksymalne wykorzystanie każdego metra kwadratowego wewnątrz. Kluczem do sukcesu okazało się zatarcie twardej granicy z otoczeniem. Najważniejszą strefą użytkową stał się szeroki, w pełni zadaszony taras, traktowany jako pełnoprawne przedłużenie pokoju dziennego. To tam skupia się codzienne życie rodziny podczas weekendowych wyjazdów, od wspólnych posiłków po wieczorny odpoczynek, bez względu na kaprysy pogody. Dom otwiera się na zmieniające się pory roku bez konieczności stosowania drogich,  wielkowymiarowych przeszkleń czy skomplikowanych mechanizmów przesuwnych. Prawdziwą powierzchnię użytkową tworzą tu otaczająca przyroda i naturalna perspektywa leśnego zbocza.

Materiały o historycznym rodowodzie

Świadome zakorzenienie w tradycji manifestuje się również w doborze materiałów konstrukcyjnych i wykończeniowych. Elewacje oraz detal architektury oparto na surowcach pozyskanych z najbliższego otoczenia. Cokół budynku wzniesiono z kamienia polnego, co wizualnie zakotwicza obiekt w skarpie i nawiązuje do dawnej techniki budowlanej. Zwieńczenia, posadzkę tarasu oraz ganku wykończono starą cegłą porozbiórkową, która wnosi do projektu autentyczność i unikalną fakturę upływającego czasu. Całość dopełnia drewno pozyskane z lokalnego tartaku, starzejące się w naturalny sposób i płynnie łączące współczesną formę budynku ze ścianą otaczającego go lasu.

Dom wiejski w Lubuskiem

Lokalizacja: Drągowina, woj. lubuskie

Autorzy: MOOI Architekci Sp. z o.o.

Powierzchnia: 70 m²

Realizacja: 2026

Nie przegap okazji!!!

zapisz się do naszego newslettera