Moontopia – Polka na Księżycu

Moontopia – to konkurs, ogłoszony w ubiegłym roku przez brytyjski „Eleven Magazine”. Jego celem było poszukanie najciekawszych pomysłów na budowę osiedla… na Księżycu.

Moontopia – to konkurs, ogłoszony w ubiegłym roku przez brytyjski „Eleven Magazine”. Jego celem było poszukanie najciekawszych pomysłów na budowę osiedla… na Księżycu. Uczestnicy konkursu mieli zaprojektować samowystarczalną, bezpieczną osadę, zapewniającą miejsce do życia i do pracy dla pierwszych osadników, naukowców, a także turystów.

Moontopia – co zresztą sugeruje nazwa konkursu – jest koncepcją utopijną na razie nie ma mowy o kolonizowaniu innych planet czy Księżyca. Jednak pomysły na zasiedlenie kosmosu coraz częściej są brane pod uwagę – choćby ze względu na prawdopodobną klęskę ekologiczną, która czeka naszą planetę. Mówi się, że w budowaniu domów poza kulą ziemską pomoże technologia druku 3D – dzięki niemu nie trzeba będzie transportować na inne planety materiałów budowlanych. A jak wiemy, próby „drukowania” domów są już całkiem zaawansowane. 

W konkursie Moontopia pierwsza nagroda powędrowała do zespołu z składzie: Monika Lipińska, Laura Nadine Olivier, Inci Lize Ogun. Monika Lipińska jest absolwentką studiów pierwszego stopnia na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej, Laura Nadine Olivier jest z Niemiec, Inci Lize Ogun z Włoch. Młode architektki opracowały projekt pt. „Lunar Test Lab”, zakładający tworzenie zabudowań właśnie w oparciu o technologię druku 3D. Projektantki opracowały konstrukcje z włókna węglowego. Te przypominające origami struktury mogłyby być drukowane i składane na miejscu, już na powierzchni Księżyca. W nagrodzonym projekcie mieszkalna kolonia jest budowana warstwa po warstwie, niczym Matrioszka. Każda kolejna wydrukowana warstwa powiększa budynek, a zarazem stanowi osłonę spodnich warstw. Dzięki takiej konstrukcji kolonia mogłaby być także rozbudowywana w miarę potrzeb.

Nagrodzony w konkursie Moontopia konkurs, to nie tylko kształt przyszłych budynków, ale i wizja ich struktury chemicznej i technicznej, która służyć ma nie tylko ochronie, ale i produkcji tlenu czy wody. Tak to opisują same architektki: „Wiatry słoneczne na powierzchni księżyca zawierają atomy wodoru, które są wyłapywane i przechowywane w warstwach powłoki, a następnie przekształcane w atomy tlenu. Zewnętrzna ‘skorupa’ składa się z kilku osobnych membran. Pierwsza z nich zawiera roztwór wodny, który odbiera i przekazuje kationy wodoru do następnych warstw (zwilżone kationy są stabilniejsze od suchych). Kolejna membrana posiada silniki odwrotnej dializy z trzema modułami. Każdy z modułów zawiera aniony elementów powszechnie występujących w księżycowym regolicie; żelazo (Fe), krzem (Si), chlor (Cl) i azot (N). Przekazywanie ich od jednego modułu do drugiego jest możliwe dzięki nanoporowatym warstwom, które utrzymują migracje atomów w jednym kierunku, zawsze ku niższej gęstości. Silniki te są więc podzielone na kilka porowatych warstw opartych na pojęciu odwróconej dializy. Warstwy te zawierają następujące związki: Fe (OH) 2, SiCl4 i Si02. Wodór przechodzi przez różne warstwy i przyczynia się do rozbicia tych związków, dzięki czemu otrzymujemy wodę oraz tlen”.

Źródło informacji: eleven-magazine.com

Nie przegap okazji!!!

zapisz się do naszego newslettera