Bez pastelozy! Poznański Eskulap i powrót do modernistycznych korzeni
Data dodania: 09.07.2026 Czas czytania: ~ 4 min
Państwa głos został zapisany. Głosować można raz na 24 godzinny na jeden obiekt z wybranej kategorii.
Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera
Data dodania: 09.07.2026 Czas czytania: ~ 4 min
Jak ocalić architekturę przełomu lat 60. i 70. przed estetyczną katastrofą i skutecznie przystosować ją do współczesnych, rygorystycznych norm? Poznański Dom Studencki „Eskulap” właśnie przeszedł spektakularną metamorfozę, którą można traktować jak podręcznikowy przykład tego, że wielka płyta może oferować standard na miarę współczesnych wymagań, nie tracąc przy tym swojej unikalnej tożsamości. Projekt: LAB3 Architekci
Pochodzący z przełomu lat 60. i 70. XX wieku akademik Eskulap na stałe wpisał się w krajobraz stolicy Wielkopolski. Zlokalizowany przy ulicy Przybyszewskiego 39 obiekt, należący do Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, od dekad dumnie nosi miano największego tego typu budynku należącego do tej uczelni. Za jego oryginalny projekt odpowiadał Witold Milewski – poznański architekt i autor wielu niezwykle rozpoznawalnych budowli w regionie. Choć budynek przetrwał próbę czasu pod względem konstrukcyjnym, jego estetyczne losy bywały burzliwe. W XXI wieku obiekt przeszedł już jedną termomodernizację, która jednak zapisała się w historii jako spektakularna porażka, narzucając wysokiemu wieżowcowi mocno niekorzystną i chaotyczną kolorystykę. Najnowsza inwestycja zrealizowana w latach 2024–2026 miała na celu nie tylko zmazanie tych wizualnych grzechów przeszłości, ale przede wszystkim głęboką odpowiedź na dynamicznie zmieniające się potrzeby środowiska akademickiego.
Współczesny student oczekuje zupełnie innych standardów przestrzeni życiowej niż jego rówieśnicy sprzed pięćdziesięciu lat. Kluczową decyzją funkcjonalną w nowym projekcie modernizacji było zmniejszenie ogólnej liczby miejsc noclegowych z dawnych 800 do 500. Ten zabieg pozwolił na radykalną poprawę jakości życia mieszkańców, którzy zamiast ciasnych pokoi zyskali do dyspozycji wygodne moduły jedno- oraz dwuosobowe, z których każdy został wyposażony we własną, niezależną kuchnię i łazienkę. Oprócz prywatnych przestrzeni mieszkalnych, gruntownej rekonfiguracji uległ także cały układ stref wspólnych. Projektanci całkowicie przeorganizowali wnętrza, oddając studentom do użytku nowocześnie wyposażone kuchnie połączone z jadalniami, zaawansowane pralnie, rowerownie oraz otwarte strefy wypoczynkowe sprzyjające integracji. Taka transformacja ma również istotny wymiar społeczno-ekonomiczny, ponieważ wysoki standard utrzymany w przystępnej cenie ma realnie zapobiegać rezygnacji z nauki z powodów finansowych bądź zdrowotnych.
Projektanci z biura LAB3 Architekci stanęli przed niezwykle delikatnym zadaniem przywrócenia wieżowcowi , wielkomiejskiego wyglądu przy jednoczesnym zachowaniu jego pierwotnej, geometrycznej formy. Ten 13-piętrowy budynek reprezentuje typową dla swojego okresu, surową strukturę wzniesioną z elementów prefabrykowanych. Nowa koncepcja plastyczna fasady odrzuciła pstrokatą paletę barw modernizacji z początku XXI wieku, stawiając na elegancję, stonowanie i czytelne podkreślenie tektoniki elewacji. Co niezwykle istotne dla zachowania historycznej tożsamości całego założenia, architekci z pełnym pietyzmem podeszli do kluczowych detali architektonicznych. Bez zmian pozostawiono najbardziej charakterystyczny element zewnętrzny budynku, jakim jest efektownie wywinięty, betonowy daszek znajdujący się bezpośrednio nad wejściem głównym. Dzięki temu zabiegowi wieżowiec zachował dawną, modernistyczną tożsamość.
Głęboka modernizacja obiektu o kubaturze wynoszącej aż 120 300 metrów sześciennych oraz powierzchni użytkowej sięgającej 12 200 metrów kwadratowych wymagała wdrożenia zaawansowanych rozwiązań technologicznych. Główni projektanci, Dominik Banaszak i Marcin Mleczak, wraz z zespołem musieli zintegrować zastaną konstrukcję z wielkiej płyty z restrykcyjnymi, współczesnymi przepisami budowlanymi oraz normami bezpieczeństwa pożarowego. W ramach kompleksowych prac realizowanych w latach 2024–2026 wymieniono dosłownie wszystkie wewnętrzne instalacje techniczne, które nie odpowiadały już dzisiejszym standardom. Budynek stał się nie tylko w pełni bezpieczny i energooszczędny, ale także zyskał pełną dostępność architektoniczną dla osób z niepełnosprawnościami. Cały proces udowodnił, że prefabrykowane budownictwo z minionej epoki może z powodzeniem zyskać drugie życie i spełniać współczesne wymogi techniczne.
Lokalizacja: ul. Przybyszewskiego 39, Poznań
Inwestor: Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego W Poznaniu
Projekt: LAB3 Architekci
Główni projektanci: Dominik Banaszak, Marcin Mleczak
Zespół projektowy: Izabela Budzyńska-Grześkowiak, Wojciech Kotowski
Powierzchnia użytkowa: 12 200 m2
Kubatura: 120 300 m3
Projekt: 2024-2025
Realizacja: 2024-2026
Źródło: https://kpo.ump.edu.pl/, https://www.lab3.pl/
Podoba Ci się nasza działalność ? Postaw kawę dla Grupy Sztuka Architektury!
Trzy nowe obiekty, kilometry akt całkowicie odcięte od kaprysów pogody i... Bebok witający gości na ...
Pochodzący z lat 70. i niegdyś znany w całej okolicy Hotel Stobrawa w Kluczborku przeszedł niedawno ...
Sarnie Osiedle w Bielsku-Białej wyróżnia się na tle innych tego typu projektów oryginalną architektu ...
Jak ocalić architekturę przeło...
Przez lata niszczał nad brzegi...
Trzy nowe obiekty, kilometry a...
Sarnie Osiedle w Bielsku-Białe...
ZOBACZ WSZYSTKIE
Strona korzysta z plików cookies w celu zapewnienia realizacji usług. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce...
Komentarze
Zaloguj się, aby dodać komentarz