Pomnik na cicho
Data dodania: 28.01.2013 Czas czytania: ~ 1 min
Państwa głos został zapisany. Głosować można raz na 24 godzinny na jeden obiekt z wybranej kategorii.
Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera
Data dodania: 28.01.2013 Czas czytania: ~ 1 min
Obserwuj nas w Google News. Kliknij w link i zaznacz gwiazdkę.
Dodaj nas do preferowanych źródeł w Google. Kliknij w link i potwierdź wybór.
Pawilon Oddziału Muzeum Historycznego Miasta Warszawy w Palmirach potwierdza, że tradycja funkcjonalistyczna święci triumfy, także wśród nowego pokolenia architektów. Czy na pewno z zysk iem dla tego, co w architekturze najważniejsze – dla emocji?
Młodzi projektanci ze studia WXCA przygotowali projekt, który jest racjonalistycznie opracowaną ingerencją w zastane otoczenie cmentarza. Koresponduje ze strukturą cmentarza ekumenicznego zaprojektowanego w 1948 r. przez Romualda Gutta i Ewę Śliwińską na miejscu masowych egzekucji dokonywanych przez niemieckich nazistów na więźniach politycznych przywożonych z warszawskich więzień. Oba elementy przez swoją regularność, geometryczność, kanciastość i racjonalność są kontrapunktem dla pozbawionej kantów, „obłej” przyrody wokół.
Kanciasta optymalizacja
Jak mówią sami projektanci, forma ostateczna jest to wynik procesu optymalizacji, która bierze pod uwagę funkcję, ograniczenia materiałowe i budżet. Z tych założeń powstaje propozycja estetyczna i tak się składa w przypadku WXCA, że zazwyczaj jest to pudełko. To bardzo ciekawy problem. Szczególnie w tym kontekście. Formy przyrody to w końcu efekt wielokryterialnych procesów, które doprowadziły do pozbawionych kąta prostego kształtów naturalnych. Tak wygląda optymalizacja w wersji przyrodniczej, doskonałej, pozbawionej ograniczeń materiałowych oraz konstrukcyjnych, które mamy w naszym
świecie. A jak wygląda optymalizacja w wersji ludzkiej? Okazuje się, że prowadzi młodych projektantów do pudełka. Nawet w miejscu, które obiektywnie domaga się krzyku, mocnego gestu, manifestacji sprzeciwu dostajemy skromny, cichy obiekt, który jakby wstydzi się emocji i ekspresji. Nasuwa się naturalne pytanie – dlaczego?
Dalsza część wywiadu w najnowszym numerze e-kwartalnika Krytyka Architektury
Obserwuj nas w Google News. Kliknij w link i zaznacz gwiazdkę.
Dodaj nas do preferowanych źródeł w Google. Kliknij w link i potwierdź wybór.
Podoba Ci się nasza działalność ? Postaw kawę dla Grupy Sztuka Architektury!
Infrastruktura transportowa rzadko bywa stawiana za wzór wyrafinowania architektonicznego, uchodząc ...
Na poprzemysłowej mapie Wrocławia kształtuje się jedna z najciekawszych inwestycji kulturalnych. Stu ...
Na terenach po dawnej Hucie Baildon w Katowicach powstaje osiedle Bracka Vita. Projekt autorstwa zes ...
Miasto to nie zestaw betonowyc...
Przez ostatnie dekady pionowy...
Przez ostatnie trzydzieści lat...
Podczas 48. sesji Komitetu Świ...
ZOBACZ WSZYSTKIE
Strona korzysta z plików cookies w celu zapewnienia realizacji usług. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce...
Komentarze
Zaloguj się, aby dodać komentarz