Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera


Architekci muszą przyjąć rolę poety

 

Czas czytania: ~2 min


X7GMlEZr9KUqCgUJNZaM5sZkv9CXorN6JjPPAN4wpLgxwJVHu9rDECgVZ59Y_ewa-kuryl-sza.JPG

Architektura, która może być dla współczesnego człowieka atrakcyjna na tyle, by chciał korzystać z jej oferty, powinna pomagać mu budować jego tożsamość, zrozumieć świat, w którym żyje, odwołując się do mechanizmów, poprzez które faktycznie do niej dociera – przede wszystkim do emocji i odbioru zmysłowego, jak też intelektu.

Nie ma powodu do obaw o czynienie tutaj jakichkolwiek kompromisów. Odbiór poprzez odwoływanie się do emocji, jaki wykazały współczesne badania nad kulturą, jest dla architektów właściwy. W ten sposób można przekazać bardzo trudne treści. Współczesna atrakcyjność świeckich miejsc duchowych w miastach – pomników, miejsc pamięci – będących niejednokrotnie przykładem twórczości właśnie architektonicznej – dowodzi, iż ich sukces w integracji społecznej jest odbiciem zrozumienia tego kanału przekazu architektonicznego. Duch wspólnotowości, sprawiedliwości, demokracji często bowiem ujawnia się w miejscach pamięci, gdzie ludzie uświadamiają sobie nieuchronność wspólnego losu, który dla wszystkich, niezależnie od ziemskiego stanu posiadania, kończy się jednakowo.

Miejsca te też są przypomnieniem, iż ci, którzy potrafią zapisać się historii danych społeczności czynami dla niej ważnymi, mają szanse na nieśmiertelność, mierzoną właśnie pamięcią, która, jeśli trafnie ucieleśniona, potrafi integrować, ponieważ pozwala i współczesnym, i następnym pokoleniom, identyfikować się emocjonalnie z upamiętnionymi. Jest to zawsze aktywizujące dla odbiorców. Badania nad tym zjawiskiem w warstwie architektonicznej prowadzone są i w warstwie teoretycznej, przez Andersa Huyssena, jak i praktycznej przez autorów architektury pamięci poświęconej – np. Daniela Libeskinda, zapisującego swe przemyślenia również w formie rozpraw i książek. Dowodzą one, że identyfikacja emocjonalna z wydarzeniami czy bohaterami wspólnej pamięci, oparta jest w zasadzie na odreagowaniu zbiorowej traumy. Jak pisał Huyssen: „(...) funkcją publicznych dyskursów jest pozwolić indywidualnym jednostkom wyzwolić się z traumatycznych więzi. Służą temu np. działania organizacji praw człowieka (...) innym jednak sposobem jest tworzenie dzieł sztuki, pomników, miejsc pamięci. To właśnie tam zjawisko zapamiętywania i zapominania staje się kluczowe i wyrażane w przestrzeni miasta, w świecie przedmiotów (...).

Dalsza część artykułu w najnowszym numerze e-kwartalnika Krytyka Architektury


Podepnij swój artykuł

tagi

Przedszkole w Lądku-Zdroju
Przedszkole w Lądku-Zdroju

Przedszkole w Lądku-Zdroju powstało dla 180 dzieci. Miało pomieścić – poza salami dla kilkulatków – ...

Webinarium: VELUX Archi-Vizje: Światło w architekturze 21.06.2018
Webinarium: VELUX Archi-Vizje: Światło w architekturze 21.06.2018

Zapraszamy 21 czerwca 2018 na bezpłatne szkolenie dla architektów, którego tematem będzie: „VELUX Ar ...

Mundial 2018 – gdzie grają piłkarze
Mundial 2018 – gdzie grają piłkarze

Mundial 2018 wzbudza sporo kontrowersji, krytykowana jest lokalizacja mistrzostw (choćby to, że Rosj ...

KOMENTARZE
Komentarze
Brak komentarzy
Zaloguj się, aby dodać komentarz

Nie przegap okazji!!!

zapisz się do naszego newslettera