Nowa Filharmonia w Płocku – kultura jako urbanistyka

Nowa siedziba filharmonia w sercu Płocka, zaprojektowana przez pracownię plus3-architekci, ma być nie tylko salą koncertową, ale przede wszystkim gestem urbanistycznym. Przestrzeń „pomiędzy” placem a parkiem ma spotykać się z codziennym rytmem życia mieszkańców.

Urbanistyczna „Brama Miasta”

Obiekt zlokalizowany w Nowym Rynku staje się brakującym elementem miejskiej układanki, wchodząc w bezpośrednią relację z sąsiednim Teatrem Dramatycznym. Architekci stworzyli wraz z teatrem symboliczną „bramę miasta” – punkt, w którym kultura aktywnie przenika do przestrzeni publicznej.

Kluczowym zabiegiem projektowym jest wycofanie bryły względem alei Jachowicza. Ten ruch pozwolił na wykreowanie przed budynkiem obszernego, miejskiego placu, który pełni funkcję „oddechu” w gęstej strukturze centrum. To przestrzeń wspólna, zaprojektowana z myślą o letnich wernisażach, happeningach i paradach teatrów ulicznych, co nadaje inwestycji charakter miastotwórczy. Nowy układ nie tylko porządkuje Nowy Rynek, ale również w naturalny sposób kieruje spacerowiczów w stronę osi ulicy Tumskiej i dalej, ku Wiśle, wzmacniając najważniejsze kierunki piesze Płocka. Dodatkowo, z drugiej strony obiektu, planowany jest nowy Park Południowy w którym melomani będą mogli złapać oddech przed i po koncercie.

Muzyka zamrożona w architekturze

Najbardziej charakterystycznym elementem budynku jest jego elewacja, która unika dosłowności, operując metaforą zapisu dźwiękowego. Jasne, pionowe linie przeplatane gładkimi taflami szkła tworzą falującą strukturę, która – jak opisuje współautorka projektu, Katarzyna Głażewska – reaguje na światło i porę dnia niczym instrument strunowy. Od strony placu fasada przypomina delikatnie uniesioną kurtynę, co stanowi czytelny sygnał otwartości i zaproszenia do wnętrza.

Ten architektoniczny gest pełni również funkcję graniczną. Miękko prowadzona linia elewacji sygnalizuje przejście ze świata zewnętrznego – zdominowanego przez twarde materiały miejskie, takie jak beton i stal – do strefy wewnętrznego wyciszenia. Fasada filharmonii w swojej subtelności wycofuje się na drugi plan w miejscach styku z nowym parkiem, pozwalając przyrodzie przejąć rolę dominującą. Dzięki temu budynek nie jest monolitem, lecz zmienną strukturą, która „gra” z emocjami przechodniów, oferując inne doznania wizualne w pełnym słońcu, a inne o zmierzchu, gdy wnętrze rozświetla foyer.

Foyer jako salon miejski i akustyczna precyzja wnętrz

Wnętrze filharmonii zostało pomyślane jako sekwencja doświadczeń, które mają nastroić słuchacza przed głównym wydarzeniem. Wejście do budynku – dostępne zarówno od strony reprezentacyjnej alei, jak i od zacisznego parku – oznacza stopniowe wygaszanie gwaru miasta. Centralnym punktem spotkań jest foyer, zaprojektowane jako „miejski salon”. Przeszklone ściany otwierają widok na miasto, sprawiając, że życie placu i parku staje się tłem dla wystaw i spotkań płockiej społeczności.

Sercem obiektu są dwie sale koncertowe o odmiennej charakterystyce. Mniejsza sala to przestrzeń elastyczna, dedykowana wydarzeniom kameralnym i performance’om, gdzie granica między widzem a wykonawcą może być płynnie przesuwana.

Główna sala koncertowa to natomiast świątynia dźwięku, gdzie każdy detal architektoniczny został podporządkowany akustyce. Sufity i ściany o łagodnych formach precyzyjnie rozpraszają dźwięki, zapewniając doskonałą słyszalność od pierwszego do ostatniego rzędu. Całość dopełnia park południowy z oczkiem wodnym i miejscami do odpoczynku, który pełni rolę akustycznej pauzy przed koncertem.

W tym projekcie architektura nie dominuje, lecz pełni rolę impresaria, przygotowując zmysły na to, co najważniejsze: czystą muzykę.

Żródlo: materiały prasowe

Nie przegap okazji!!!

zapisz się do naszego newslettera