Miejskie interfejsy

Dobrze skrojony budynek poprzez swój solidny, racjonalny projekt może budzić zaufanie, ale jego tożsamość wynika z wartości dodanej

Dobrze skrojony budynek poprzez swój solidny, racjonalny projekt może budzić zaufanie, ale jego tożsamość wynika z wartości dodanej – pomysłu architekta, który musi odwoływać się do emocji.

„Interfejs to część urządzenia, aplikacji lub strony WWW odpowiedzialna za komunikację z użytkownikiem. Projektowanie interfejsów jest dziedziną z pogranicza informatyki, ergonomii, psychologii poznawczej, projektowania wizualnego i oczywiście… marketingu. Specjalistów zajmujących się projektowaniem interfejsów nazywa się projektantami interakcji bądź architektami informacji” – definiuje interfejs Maciej Lipiec.

W tekście pt. Interfejs cheesburgera Oliver Reichenstein przedstawia analizę oddziaływania interfejsów (graficznych, ale nie tylko) na zachowania ludzkie. Stawia też śmiałą tezę, iż interfejs staje się tożsamy z marką. Czytając tekst Reichensteina zacząłem zastanawiać się czy jest możliwa analogia i przeniesienie tych obserwacji ze środowiska Internetu i wzornictwa przemysłowego do świata przestrzeni miejskiej? Czy budynek lub jego część funkcjonuje podobnie jak opisany wyżej interfejs? A jeżeli tak, to czy ma się to sprowadzać do kwestii perfekcyjnej funkcjonalności/użyteczności lub dostępności obiektu? Czy możemy też mówić o działaniu budynków jako aktorów na scenie miejskiej i w tym kontekście poszukiwać ich właściwości podobnych do działania interfejsów?

Dalsza część artykułu w numerze 3/2011 e-magazynu Krytyka Architektury.

Pobierz bezpłatnie TUTAJ