Sznur, śruba i cyklid

Według niektórych opinii projektowanie parametryczne jest przyszłością architektury.

Od czasów pierwszych prób budowlanych człowieka każdy rodzaj projektowania był ściśle powiązany z jakimś podstawowym zestawem form dwu- lub trójwymiarowych, które były rodzajem kodu, repertuaru umożliwiającego uzyskanie zachwytu odbiorcy.

Kolejne epoki rozwoju architektury przemawiały własnym, odmiennym językiem. Wbrew pozorom nie inaczej jest w przypadku architektury komputacyjnej. Trudno opisać wszystkie formy, którymi operuje, z pewnością można jednak wymienić aktualnie dominujące i znaleźć zestaw elementów ulubionych przez dzisiejszych projektantów.

Kilka słów o geometrii
Według niektórych opinii projektowanie parametryczne jest przyszłością architektury. Nie sądzę, że istnieje tutaj jakikolwiek determinizm, ale na pewno w ostatnim czasie odnotowujemy w tej dziedzinie znaczny postęp. Jeszcze do niedawna wiele działań przestrzennych w zakresie projektowania komputacyjnego było możliwych tylko i wyłącznie za pomocą pisania skryptów. Dzisiejsze oprogramowanie, takie jak Grasshopper, jest dużo bardziej demokratyczne i umożliwia architektom uprawianie parametrycznego dizajnu bez konieczności poznawania informatyki.

Dalsza część artykułu w numerze 2/2012 e-magazynu Krytyka Architektury.

Pobierz bezpłatnie TUTAJ